Чакаю садоў красавання

Сэрца б’е гулка, і свецяцца вочы,
Ну што мне, што болей паўсотні ўжо маю, —

Іду цераз дні, іду цераз ночы,
Пакуль што вятрам галавы не схіляю.

Дарма мятлюга рагоча і кружыць
I белымі-белымі пасмамі горне,
Дарма і ночка палохае сцюжай,
Накрыць мяне хоча коўдраю чорнай.

Часу не здамся! Праз буры ліхія
Прыйду, як жадаю, вясне на спатканне.
Пахі трывожаць мяне веснавыя,
I зноў я чакаю садоў красавання!