За горадам — яшчэ зіма...

За горадам — яшчэ зіма.
Ад сонца весняга упрэлая,
Свае сувоі парудзелыя
Ужо не выбеліць сама.
А ў скверах — кволы аксаміт —
Блішчасты цень мінулагодняга,
Зачэзлы без цяпла лагоднага,
Глядзіць у выцвелы блакіт.
Глядзіць дрыготка, незатоена,
Дарэшты вымерзлы спярша.
Прырода ў гэты час раздвоена,
Як чалавечая душа.