вёска

RSS Feed

З маленства мы ірваліся у горад...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
З маленства мы ірваліся у горад,
Хто ў інстытут, а хто і на завод.
I для Радзімы сталі мы апорай
I ў працы, і ў імгле ваенных год.
       Пасля вайны жылі мы беднавата,
       А вёскі проста слеплі уначы.
       Мы перад імі ў нечым вінаваты,
       Хоць мала чым маглі дапамагчы.
Зямля і неба звязаны дажджамі,
Мы з роднай вёскай — памяццю навек.
Прывыкшыя да тлуму гараджане,
Цяпер ірвёмся да лугоў і рэк.
       Не з настальгіі, не для пакаяння,
       Не на густы асенні медазбор —
       Мяне завуць свая зямля і бор,
       Як марака мары і акіяны,
Каб зноў адчуць салёныя турботы
Гаспадароў адроджанай зямлі.
Вясна ідзе...
На мне чужыя боты,
I я, крыху чужы, іду ў палі.
       Халодны вецер, ты не скавычы
       I не свішчы так рэзка і трывожна.
       А ногі месяць гразь, нібы квачы,
       Спрачаюцца з вясновым бездарожжам.
Сапраўдныя зямлі чараўнікі
Свае паэмы трактарамі пішуць.
Палі, палі — сялян чарнавікі —
I працаю, і вечнай праўдай дышуць.
       На іх радкі пшаніцы прарастуць,
       Хай дзень жніва ад сонца будзе яркі.
       Люблю вясновы гуд, і перастук,
       I рэактыўны голас цыркуляркі...
Якая непаўторная паўторнасць!
Я маладзею.
Зноў гатоў к рыўку...
Пачаўся дзень,
I на палетак чорны
Паклала сонца цёплую руку.

З песень аб вясне

Сярэдняя: 4.8 (9 галасоў)

I зелень, і кветкі, і песні,
I неба вясёлая яснасць...
Ні цьмы той, ні снегавай плесні, —
Дзе глянеш — адна, братка, шчаснасць!

Свет цэлы зіяе каберцам,
Шум нейкі ад пушчаў нясецца,
З грудзей як не выскача сэрца,
Душа кудысь рвецца... ўсё рвецца...

Прачнуліся нівы і хаты:
Ўся ў полі людская сямейка,
За сошкай шнуруе араты,
Ля статку іграе жалейка;

З сяўнёю сявец пахаджае,
На скібіны валіцца зерне;
Знаць, сіла ў сяўца немалая...
Захоча — і свет пераверне!

Гэй, гэй, хлебаробе мазольны,
Пан сошкі, і коскі, і поля!
Кінь выгляд слязлівы, нявольны;
Ў тваіх руках слава і доля!

Сявец

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На заўтра, к налеццю
Свой сею загон,
Ад бацькі прыкмеціў
Так сеяць, як ён.

Лубянку-сявалку
Дзед сплёў мне даўно,
У сявалку без малку
Бурштын-сам зярно.

Знаток сваёй рэчы,
Іду к старане,
Каб вецер у плечы,
Не ў вочы, дзьмуў мне.

Прывычнаю жменяй
Зярняты кладу,
Дзе болей, дзе менй
Сляджу на хаду.

Сляджу, каб абсевак
Не кінуці дзе,
Бо з ім неспадзевак
Благіх шмат ідзе.

Кулёвай саломай
Дасеў прысцялю,
Ад злога залому
Сяўбу бласлаўлю.

Ляжыце, зярняты,
У парадак, у рад,
Усходзьце багата,
Каб сейбіт быў рад.

Абходзь ты наўкола
Рунь, Юр'я святы!
Ты, добры Мікола,
Пільнуй ад слаты.

Дай, хмарка-вясёлка,
Жывучай расы,
Маланкай-агнёўкай
Не зводзі красы.

Свой град, Градавіца,
Ў пару сутрымай;
Пярун, Грамавіца,
Ў жніво сунімай!