Сяргей Законнікаў

RSS Feed

Дзесяцікласніцы

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пад кронамі купчастымі
Ляжыць ружовы снег...
Сцяжынкай пакручастаю
Прабег раптоўна смех.
Ідуць дзесяцікласніцы
З «апошняга званка»,
Лагодзіць твары ласкаю
Духмянасць свежака.
Мяцеліцы пялёсткавай
Шчымлівы халадок
Прымае ў сэрца з лёгкасцю
Сямнаццаты гадок.
Ён верыць —
Хутка спраўдзіцца
Надзей усіх прагноз
З нязначнаю папраўкаю
На час і ўласны лёс.
Іх хвалю запаветную
Страмчэй,
Жыццё.
Ўзнімай!
Шуміць зялёным ветразем
Над светам добры май.
На незнаёмым беразе
Прыстануць іх чаўны...
Зямля ў сукенцы беленькай
Бяжыць на выпускны.

Квецень

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Цвітуць сады шырока, вольна,
Плывуць, як ветразі надзей...
Хто з гэтакаю сілай здольны
Ускалыхнуць жыццё людзей?
Бунтуе квецень маладая,
Якую кормяць карані.
Зямля нявестай выглядае
Сярод касмічнае радні.
Плывуць сінечаю да сонца
Ружова-белыя вянкі,
Трымцяць пялёсткі на далоньцы,
На пасмах ля тваёй шчакі.
Каханая,
Падай мне рукі...
Лічыць ня будзем мы гады,
Бо нам прарочаць неўміручасць
Сваёй адвагаю сады.

Чаромхавыя вёсны

Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Помніцца час развітальны —
Пошчак салоўка куе,
Пахнуць чаромхай світальнай
Цёплыя вусны твае.

Неба высокае родніць
З юнай зямлёй спеўны пах —
Роснай галінкай чаромхі
Затрапятаў Млечны Шлях.

Услед за пялёсткавай веяй
Вёснаў нямала сплыло.
Бачыш: ізноў маладзее
Квеценню наша сяло.

Сцежкай іду асцярожна,
Згадка душу саграе...
Пахнуць світальнай чаромхай
Цёплыя вусны твае.

Усе аўтары